Die begon al jong, maar pas later kwam aan het licht dat ik wat hulp nodig had om het te ontrafelen. 

Let op! Hieronder worden onderwerpen besproken die triggerend kunnen zijn.

Als jong kind was ik me niet direct bewust van dat ik anders was dan andere. Dat mijn situatie anders was, was voor de buitenwereld echter geen geheim. Ik groeide op in een gezin met beide ouders en een oudere broer. Dat klinkt natuurlijk heel normaal, maar achter de voordeur bleek het toch anders te zijn. Mijn broer had namelijk een meervoudige handicap waardoor hij volledig zorgbehoevend was. Veel aandacht ging daardoor naar hem. Iets wat ik in mijn jongere jaren niet volledig begreep. Hoe ouder ik werd, hoe meer begrip ervoor kreeg. Maar daar stond tegenover dat ik me steeds meer ging terugtrekken en afzonderen. Tegelijk had ik wel veel behoefde aan aandacht en gezien worden. Dit zorgde met enige regelmaat wel conflicten binnen het huishouden, wat maakte dat ik al vanaf vrij jonge leeftijd uit huis en op mezelf wilde.

Toen ik uiteindelijk de kans kreeg om mijn ouderlijk huis te verlaten, greep ik die met beide handen aan. "Dit zou alles beter maken", was mijn gedachte. Maar niets bleek minder waar. Ik wist me geen houding te geven, was voortdurend overprikkeld en mijn hoofd draaide overuren. Eerst probeerde ik zelf aan mijn gedachten en gedrag te werken. Maar na een stap naar de huisarts leek het toch een beter plan om naar een psycholoog te gaan voor specialistische hulp. 

Op het moment dat ik bij de psycholoog begon, bleek mijn problematiek helaas te zwaar voor wat zij konden bieden. Ik werd doorverwezen naar een andere organisatie die meer mogelijkheden had. Vanuit daar kreeg ik als eerst ambulante begeleiding aan huis. Tijdens ieder bezoek keken we naar hoe het op dat moment ging en wat de plannen voor de komende dagen waren. Ook werd er scherp gekeken naar mijn persoonlijke veiligheid, omdat ik destijds kampte met gedachten aan zelfdoding en zelfbeschadiging. Uit bescherming voor mij voelde de hulpverleners de verplichting om mijn ouders hiervan op de hoogte te stellen. Dit bleek achteraf helaas niet de juiste zet; zij bleken zich niet te kunnen inleven of te begrijpen wat er aan de hand was.

Na een periode van intensieve thuisbegeleiding kreeg ik de mogelijk om een DGT-traject (Dialectische Gedragstherapie) te volgen. Hiervoor moest ik gedurende 12 weken, 3 dagen in de week op locatie therapie volgen in groepsverband. De stap naar een groep was voor mij echter veel te groot, wat resulteerde in een fysieke en verbale blokkade. Pas rond de zesde week begon ik los te komen en me als onderdeel van de groep voelen. We zaten er tenslotte samen om elkaar te steunen. Door mijn late opstart werd er besloten mijn deelname met 6 weken te verlengen, zodat ik de gemiste stof alsnog eigen te maken.

Daarna was het tijd om op individuele basis therapie te krijgen. Mijn leven kreeg rustig aan weer meer vorm en het 'normale' leven kon voor het grootste deel worden opgepakt. Ik besloot om vrijwilligerswerk te gaan doen en pakte het sporten bij een vereniging weer op te pakken. Ook werd het tijd voor de volgende groepstherapie, ERT (Emotieregulatietraining). Hier liep ik opnieuw tegen precies dezelfde blokkades aan. Uit gesprekken met de begeleider bleek dat dit niet was omdat ik niet wilde, maar omdat ik echt enorme moeite had met de situatie. Dit was een belangrijk startpunt om te onderzoeken of er sprake was van een trauma of vorm van ASS (autismespectrumstoornis). 

Ondertussen mocht ik terug naar de eerste organisatie om aan deze laatste stappen te werken. Naar aanleiding van een aantal gesprekken werd er besloten om met EMDR te starten. Dit bleek een zwaar, maar ontzettend helpend traject te zijn. Het gaf me al snel meer ruimte in mijn hoofd. 
Rond deze periode maakte ik ook de keuze om afstand te nemen van mijn gehele familie, zodat ik me volledig op mezelf en mijn eigen leven kon focussen. Dit bleek achteraf een gouden stap; het gaf me de vrijheid die ik nodig had. Mijn mentale herstel ging vanaf dat moment als een speer en ik zette enorme stappen.

Nu er meer rust en vrijheid was, volgde er een diagnostisch onderzoeken om te kijken of ik een vorm van ASS had. Dit bleek inderdaad het geval te zijn, in combinatie met een sociale angststoornis. Dit verklaarde achteraf perfect waarom het functioneren in een groep altijd zo ontzettend lastig was geweest. Toch hebben we daarna nog één groepstherapie geprobeerd, dit keer specifiek om te leren over ASS en hoe dit zich bij jou uit. Al heel snel werd besloten om de stekker hieruit te trekken en dit individueel af te ronden, gecombineerd met een cognitieve therapie om te leren omgaan met de angsten.

Toen ik deze fase had afgerond, was het tijd om de wereld van de psychologie meer achter mij te laten. Ik kreeg nog ongeveer een jaar begeleiding vanuit de sociale zorg van de gemeente, waarna onze wegen scheiden. Sindsdien sta ik volledig op eigen benen. Iets wat ik gedurende de eerste jaren van mijn zorgtraject absoluut niet had kunnen voorstellen.

Mijn traject heeft in totaal ongeveer zeven jaar geduurd, maar gaat nog elke dag verder.
Hierin heb ik veel geleerd en ben ik enorm gegroeid.
Ondanks dat ik het niemand toewens, ben ik heel dankbaar voor de periode die ik heb doorgemaakt.
Hierdoor heb ik angsten overwonnen en deuren voor mezelf geopend.

We zullen nooit weten hoe het gelopen zou zijn zonder dit traject, maar ik ben trots op waar ik nu sta.

Liefs, Abby

Voel je vrij om een reactie achter te laten.
Dit kan helemaal anoniem, je mailadres is niet zichtbaar.